ઊટ કેરા વાળના કપડા અંગે ચામડાનો પટ્ટો કમરની સંગે
*આગમન ઋતુનો ત્રીજો રવિવાર* દૂરના એક અંતરિયાળ પ્રદેશમાં દરેક બાબતમાં વિકાસની તંગી વર્તાતી. આર્થિક, સામાજિક અને શૈક્ષણિક બાબતોમા તો આ પ્રદેશ ખુબ જ પછાત. આ પ્રદેશમાં એક શૈક્ષણિક અને સામાજિક સંસ્થા દ્વારા એક બોર્ડિગ - સ્કૂલ ખોલવામાં આવી. અહીંયા છોકરા- છોકરીઓને ધોરણ ૧ થી ૧૨ સુધી શિક્ષણ અપાતું. બાળકોને દુર દુરના ગામડામાંથી બોર્ડિંગમાં લાવવામાં આવતા. માનવીની પાયાની વિવિધ જરૂરિયાતો છે જેમ કે ખોરાક, કપડાં, અને પાણી બાળકોને મફત પુરા પાડવામાં આવતા. બાળકોને પુરી પડાતી પાયાની આ જરુરીયાત દ્વારા સંસ્થા એક મહત્વનો હેતુ સર કરવા માગતી હતી અને તે હતું શિક્ષણ. આ શિક્ષણ થકી સમાજમાં ડૉક્ટર, એન્જિનિયર, વકીલ, શિક્ષક અને વિવિધ કાર્યક્ષેત્રના વિદ્યાર્થીઓ પેદા થાય તે માટે તેઓ પુરા તન અને મનથી કાર્ય કરતા. એક વખત બનેલા આ ઘટના છે. કોઈ પ્રસંગસર સંસ્થાના ઉપરી, શિક્ષકગણ અને લગભગ ૯૦૦ જેટલા બાળકો એક મોટા હોલમાં ભેગા મળ્યા. શિક્ષણના વિવિધ પાસાઓ કે જેમા તેને લગતા પ્રશ્નો અને તેના ઉકેલને લગતી બાબતોની ચર્ચા થઈ. છેવટે સંસ્થાના ઉપરીએ અચાનક તેમની સામે બેઠેલા બાળસમુદાયને જણાવ્યું...